یوسفم بستم دگر بار سفر ، یوسفم کنعان نمیخواهم دگر

بر ذلیخایی دگر دل داده ام ، از هوای عشق تو افتاده ام

از هوای عشق تو افتاده ام

در دل افسانه ها جانانه ام را یافتم ، آتشی بودم من و پروانه ام را یافتم

ای که از ما دل بریدی و به دنیا باختی ، رفتی و با رفتنت دنیای ما را ساختی

ای خدای دل ببین اکنون به کفر افتاده ام ، من ذلیخایی دگر را در دلم جا داده ام

با من عاشق تو بد کردی ز یادم میرود ، من دعا کردم خدا هم از گناهت بگذرد

من دعا کردم خدا هم از گناهت بگذرد

میروم در قعر چاهی من سفر ، تا نماند از من یوسف خبر

من به عشق روشنایی می روم ، من بدنبال رهایی میروم

من بدنبال رهایی میروم

تو هنوز اندر غم و اندر خم یک کوچه ای

من هزاران کوره راه و راه را طی کرده ام

از حقیقت می گریزی و زمن بیگانه ای

من بدنبال حقیقیت چاه را طی کرده ام

آنقدر آسان نبود گر تو حقیقیت داشتی

عاشقی بودم من و دیوانه ام پنداشتی

یوسفم من عاقبت از عشق کنعان سوختم

زندگی دادم بسی تا درس عشق آموختم

زندگی دادم بسی تا درس عشق آموختم